نوستالژی

چقدر شب، چقدر تب، بدون هم بکشیم

بیا که پا به پای هم به صبحدم بزنیم

دوباره تو همان عزیزِ نازنین بشوی

و از فدا شدن به هم دوباره دم بزنیم

از آسمانِ آبی و همیشه روشن مان

به یک اشاره بیصدا به قلب غم بزنیم

دوباره از نگاه های کوچه گم بشویم

به سوی راههای گرم و پیچ و خم بزنیم

مسیرِ رودِ شعر را به پای هم بکشیم

درون بیتهای آن تنی به هم بزنیم

به صخره های بیستونِ آرزو برسیم

هزار نقش تازه را در آن قلم بزنیم

به احترام عشقمان که سوخت بال و پرش

حماسه ای درون ذهن هم رقم بزنیم