ضربان

به نام خدا

شعر شماره 216 : ضربان

( یک شعر قدیمی)

*****

من بودم و یک سینه داغ و ضربانش

یک ظهر قرار و لحظاتِ فورانش

انگار که پر نورترین روز جهان بود

خورشید فرود آمده بهرِ دَوَرانش

انگار که آن پهنۀ آبی تر از آبی

الهام نموده به من از روح و روانش

آرامش پنهان و تب و تاب عجیبی

لبریز وجودم شده بود از هیجانش

مجذور نگاهش شده بود آبی دنیا

دریا بنویس و پس از آن صد به توانش

بر هُرم نفس های پر از تشنگی آنجا

گویی که فراهم شده حس میعانش

در جاده خلوت لب دریا ، همه دل بود

یک دل که شکوفا شده از حس نهانش

باید که قلم را به کناری بگذارم

چیزی که عیان است چه حاجت به بیانش